Franciszka Cegielska i Paweł Adamowicz uhonorowani przez Związek Miast Polskich

Mijająca 30. rocznica istnienia samorządu w Polsce to dobra pora na refleksję nad ogromem zmian, które nastąpiły w ciągu trzech minionych dekad w naszym kraju. Nie da się zapomnieć, że za ważnymi, niekiedy wręcz przełomowymi zmianami stali konkretni ludzie – samorządowcy z powołania, bez reszty oddani pracy na rzecz lokalnej społeczności. Związek Miast Polskich, wśród pięciu wybitnych osobistości 30-lecia samorządu terytorialnego, wyróżnił dwoje reprezentantów Trójmiasta – Franciszkę Cegielską i Pawła Adamowicza.

Nie byłoby wielu lokalnych sukcesów i rozwoju regionu, gdyby nie zaangażowanie samorządowców, którzy poświęcili swoje życie pracy na rzecz „Małych Ojczyzn”. Z okazji 30-lecia istnienia polskiego samorządu Związek Miast Polskich przypomina pięcioro wybitnych samorządowców, którzy na trwałe zapisali się w historii jako lokalni działacze, patrioci, ale też sprawni organizatorzy i menedżerowie. Wśród pięciu Osobowości 30-lecia wyróżniono także dwoje przedstawicieli Trójmiasta – prezydent Gdyni, Franciszkę Cegielską, i włodarza Gdańska, Pawła Adamowicza.

Franciszka Cegielska była prezydentem Gdyni w latach 1990–1998, a w latach 1991–1998 – również wiceprezesem Związku Miast Polskich. Choć wychowywała się w Szczecinie, w Mieście z Morza i Marzeń zamieszkała w 1973 roku. Od początku była związana z opozycją demokratyczną na Pomorzu. W 1989 roku organizowała KO „Solidarność” i była jego przewodniczącą. W 1997 roku została posłem na Sejm III kadencji z list AWS, a w 1998 roku była przewodniczącą Sejmiku Pomorskiego. W latach 1999–2000, aż do przedwczesnej śmierci, była ministrem zdrowia w gabinecie Jerzego Buzka.

Gdynianie doskonale pamiętają jej otwartość i przystępność, ale co najważniejsze – efektywność działania. Sprawowała urząd prezydenta w czasach rodzącej się samorządności, w których nie brakowało problemów ekonomicznych i społecznych. Sukcesywnie dążyła do podnoszenia jakości życia w mieście, a pod wieloma względami Gdynia stała się za rządów Franciszki Cegielskiej przykładem do naśladowania dla innych miast.

– W rankingach popularności polityków oceniana była wysoko jako skuteczny menadżer, tytan pracy, kobieta sukcesu. W lutym 2000 r. Rada Miasta Gdyni przyznała Jej najwyższe odznaczenie – „Medal imienia Eugeniusza Kwiatkowskiego” – za wybitne zasługi dla Gdyni. We wrześniu 2000 r. Franciszka Cegielska otrzymała Medal Honorowy Związku Miast Polskich. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2009) oraz Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego (2015) – czytamy na stronie Związku Miast Polskich.

Paweł Adamowicz był związany z Gdańskiem od zawsze. Tutaj się urodził, wychowywał, uczył i studiował. Tutaj zaczął również karierę samorządowca, a jej zwieńczeniem była długoletnia prezydentura (1998–2019), przerwana brutalnym zabójstwem na Targu Węglowym, do którego doszło 13 stycznia 2019 roku. Był też działaczem opozycji antykomunistycznej, współzałożycielem Kongresu Liberalno-Demokratycznego czy przewodniczącym Rady Miasta Gdańska.

– Najbardziej chyba spektakularnym osiągnięciem prezydenta Pawła Adamowicza było sprowadzenie do Gdańska mistrzostw w piłce nożnej EURO 2012, które były wielkim sukcesem. Najważniejsze z nich to nowy stadion piłkarski w Letnicy, rozbudowa gdańskiego lotniska o nowy terminal, budowa Tras Sucharskiego i Słowackiego – podaje strona Miasta.pl.

Wśród wielu innych osiągnięć Pawła Adamowicza można wymienić współtworzenie Stowarzyszenia Obszar Metropolitalny Gdańsk–Gdynia–Sopot czy działalność w Unii Metropolii Polskich. Prezydent Gdańska otrzymał za życia i po śmierci wiele nagród potwierdzających jego zaangażowanie w pracę samorządową i społeczną.

Oprócz Franciszki Cegielskiej i Pawła Adamowicza, Związek Miast Polskich zaliczył do grona Osobowości 30-lecia również: Rudolfa Borusiewicza, radnego Nowego Sącza i wiceprezydenta tego miasta; Jana Macieja Czajkowskiego, prezydenta Zgierza w latach 1990–1998; Jana Olbrychta, wiceprezesa Związku Miast Polskich (1993–1998), doktora socjologii, nauczyciela akademickiego, eksperta, polityka i działacza społecznego.

Wybory samorządowe z 27 maja 1990 roku, które stanowiły faktyczny początek polskiej samorządności, odbyły się na mocy decyzji ówczesnego Prezesa Rady Ministrów, Tadeusza Mazowieckiego. Były one efektem uchwalenia przez sejm „kontraktowy” ustawy o samorządzie gminnym. Łącznie do rozdysponowania były 52 tysiące mandatów, a chętnych – prawie trzykrotnie więcej (niemal 147,5 tys. kandydatów). Najwięcej głosów oddano na kandydatów KO „Solidarność” (53,1%). Lokalne komitety poparło 24,7% wyborców, a PSL – 4,3%. Frekwencja wyniosła 42,27%.